گاهی

 شبیه شکوفه های برف

 در منتهاالیهِ ذهنِ سیبی هستم

که از خیابان اصلی، بخار شده است

برگهای تاریخ- خورده،

کوچه های تا دندان مسلح،

چشم ِدیدنِ دود از سرم را ... ندارند

به نام ایتالیا،

نشئه از دیوانِ شعرت،

انتهای سنگفرشها داد میزنم:

آهای این چای تلخ است ....!!!!

گاهی هم خودم می سوزم

و از پنجرهء تمام دانشگاههای بدون شرح، پائین می افتم

دودش به چشم رئیس های ضدّ زن نمی رود

خرپشته های تائید نشده نیز حتی رعشه نمی گیرند

نامم را هیچ خیابانی دوست ندارد،

مادرم چرا !

قلبم را به برادر ِ آزتک ام داده ام

چشمهایم زیاد سیاه نیستند

اما می شد کاریشان کرد

تا چند ستارهء بیوطن

در یکی از پیاده روهایش پناه بگیرند....

اورژانس !