گاهی

 شبیه شکوفه های برف

 در منتهاالیهِ ذهنِ سیبی هستم

که از خیابان اصلی، بخار شده است

برگهای تاریخ- خورده،

کوچه های تا دندان مسلح،

چشم ِدیدنِ دود از سرم را ... ندارند

به نام ایتالیا،

نشئه از دیوانِ شعرت،

انتهای سنگفرشها داد میزنم:

آهای این چای تلخ است ....!!!!